|
|
Ludzie kina |
| |
|
Isabelle Huppert
ID
Kto: Isabelle Huppert
Zawód: aktorka
Wykształcenie: Conservatoire d'Art Dramatique
Data urodzenia: 16 marca 1955
Miejsce urodzenia: Paryż, Francja
Wzrost: 157 cm
Bliscy: mąż Ronald Chammah, córka Lolita, synowie: Lorenzo i Angelo
Portret
Paryżanka w każdym calu, Isabelle Hupert po raz pierwszy pokazała się na scenie w sztuce Alfreda de Musset "Kaprys". Występ ten zapewnił jej wstęp bez egzaminów do prestiżowego Conservatoire d'Art Dramatique w Wersalu. Jako dyplomowana już aktorka grała głównie w klasyce: "Medei" Eurypidesa czy "Miesiącu na wsi" Turgieniewa. W 1971 dostała propozycję zagrania w filmie i od tej chwili można mówić o dwóch życiach Isabelle. Teatralnym, o którym wiedzą tylko paryskie elity i drugim, lekkim jak chmurka filmowym wcieleniu aktorki. W pismach z lat 70. widzimy Isabelle Huppert obok największych gwiazd francuskiego kina: "lekka jak Miou Miou, tajemnicza jak Isabelle Adjani" - czytamy poniżej. Choć jak podkreślała sama aktorka, nie grała postaci z wielkiego świata, nie była seksbombą ani nie przyjmowała ról komicznych - była, ot, taką banalną dziewczyną z sąsiedztwa. Taką prostą dziewuszkę zakochaną w studencie gra u Claude'a Goretty w La Dentellere, choć już u Jean-Luca Godarda w Sauve qui peut (la vie) - pierwszym postmaoistycznym filmie mistrza pojawia się jako prostytutka, a w Loulou Maurice'a Pialata - jako kobieta z wyższych sfer zauroczona młodym osiłkiem-wagabundą czyli Gerardem Depardieu.
Lata 70., złota era lewackich ruchów i społecznego fermentu we Francji, były dla Isabelle Huppert łaskawe. Role, jakie grała - kobiet łamiących społeczne i erotyczne tabu - doskonale wpisywały się w retorykę Ruchu Wyzwolenia Kobiet, którego Isabelle stała się symbolem. Jednak to było za mało. W 1980 roku Isabelle Huppert postanowiła zrobić karierę za oceanem i zgodziła się wziąć udział we Wrotach niebios Michaela Cimino - superprodukcji, która poniosła jedną z najbardziej spektakularnych klęsk w historii kina. Na szczęście w tym momencie, na scenę wkroczył Claude Chabrol, którym okazał się dla Isabelle Huppert mężem równie opatrznościowym, co Techine dla Catherine Deneuve i Sautet dla Emmanuelle Beart. Duet Chabrol-Huppert odpowiedzialny jest za szereg celuloidowych majstersztyków: Violette Noziere (Huppert gra tu młodą kobietę, która morduje swoich rodziców), Kobieca sprawa (postać akuszerki wykonującej nielegalne aborcje, która staje się ostatnią kobietą straconą we Francji), Pani Bovary (Emma) i w końcu Ceremonia (za rolę obłąkanej pokojówki Huppert dostała Cesara i nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Wenecji). Od roli szalonej Jeanne można mówić o nowej ekranowej osobowośći Isabelle - znacznie mroczniejszej i mniej obliczalnej od poszukujących wrażeń żon, które dotychczas grywała. W Szkole dziewic gra fanatyczną przełożoną pensji stosującą wobec swoich wychowanek metody, jakich nie powstydziliby się islamscy terroryści; pełną hipokryzji dyrektorkę fabryki czekolady w Gorzkiej czekoladzie, czy sfiksowaną nauczycielkę muzyki - nimfomankę w kontrowersyjnej Pianistce (nagroda w Cannes w 2001 roku). Jaśniejszym punktem w karierze Isabelle ostatnich dwóch lat była komedia 8 kobiet, ale czy jako komiczna lecz zgorzkniała Augustine uciekła od etykietki pierwszej wariatki europejskiego kina - można się sprzeczać. Etykietki tyle krzywdzącej, co po prostu nieprawdziwej: mało kto wie, że prywatnie Isabelle jest szczęśliwą żoną i matką trojga dzieci.
Ewa Szabłowska
Najsłynniejsze cytaty:
"Aktorstwo to sposób na wyrzucenie z siebie szaleństwa."
Wybrana filmografia
2007 Clara
2004 Jak być sobą (I Heart Huckabees)
2003 Czas wilka (Le Temps du loup)
2002 Obiecane życie (La Vie promise)
2002 8 kobiet (8 femmes)
2001 Pianistka (La Pianiste)
2000 Gorzka czekolada (Merci pour le chocolat)
2000 Dziewczęta z Saint-Cyr (Saint-Cyr)
2000 Nowoczesne życie (La Vie moderne)
1997 Francuska ruletka (Rien ne va plus)
1996 Powinowactwa z wyboru (Le Affinita elettive)
1995 Ceremonia (La Ceremonie)
1994 Powódź (Nawodnenije)
1994 Rozstanie (La Separation)
1994 Amator (Amateur)
1992 Po miłości (Apres l'amour)
1991 Pani Bovary (Madame Bovary)
1988 Biesy (Les Possedes)
1988 Kobieca sprawa (Une affaire de femmes)
1987 Widok z sypialni (The Bedroom Window)
1984 Dziwka (La Garce)
1983 Kwiaty jego życia (Man of Flowers)
1982 Pasja (Passion)
1982 Pstrąg (La Truite)
1981 Czystka (Coup de torchon)
1981 Głębokie wody (Eaux Profondes)
1980 Dama Kameliowa (La Dame aux camelias)
1980 Lulu (Loulou)
1979 Siostry Bronte (Les Soeurs Bronte)
1977 Koronczarka (La Dentelliere)
1975 Różyczka (Rosebud)
1972 Bar na skrzyżowaniu (Le Bar de la fourche)
1971 Faustyna i piękne lato (Faustine)
Galeria Foto
25.10.2007 12:59
koronczarka - mistrzowski koncert na jednego aktora. do teraz - ulubiony film. ulubiona aktoraka. polecam.
malle@vp.pl | 17.02.2005 18:09
w filmografii zabrakło świetnego filmu "Rozstanie",gdzie huppert gra z Danielem Auteuil
zła | 25.12.2004 13:47
Isabelle jest wspaniała, w każdej roli wypada znakomicie, aktorka o wielu twarzach- jednocześnie nieslychanie charakterystyczna,z własnym 'rysem' (ale nie tak nachalnym jak u naszej Jandy), nieco 'neurotyczna', niepowtarzalna!- żadna ze wspolczensnyach aktorek nie umywa sie do niej, Nicole Kidman to jej marna kopia.
wielbicielka IH... | 26.04.2004 17:26
isabelle hupert jest świetną aktorką. obejrzyjcie 8 kobiet zachęcajm
ludivine sagnier | 24.12.2003 09:42
w 8 kobiet zagrala super zreszta caly ten film i obsada byla super
hakunamattata |
|
|
|
|
Ludzie kina |
| Lina Wertmueller
"Moje filmy są rozmyślnie prowokacyjne, zamierzam poruszać problemy i zostawiać je otwarte. Moim celem jest - prowokować i dyskutować." |
|  |
| David Bowie
"Zawsze miałem okropną ochotę być kimś więcej niż tylko człowiekiem." |
| |
| Hugh Grant
"Przypuszczam, że w doskonałym świecie starałbym się unikać grania zbyt często tych samych ról, ale w tym jestem mniej wybredny." |
| |
| Javier Bardem
Najsłynniejszy Hiszpan obok Banderasa - ale znacznie od niego ambitniejszy. |
| |
| Asia Argento
Niepokorna, rogata dusza zamknięta w sexy oprawce. |
| |
| Jim Jarmusch
Absolutny Amerykanin z europejskim okiem na kino i z uchem na bluesa. |
| |
| David Lynch
Gładki, wyprasowany, grzeczny, ze świeżą twarzą szczerego Amerykanina ze Środkowego Zachodu. |
| |
| Wim Wenders
Nawet w słabszej formie pozostaje olbrzymem kina.
|
| |
| Mickey Rourke
Aktor, bokser, poeta, kochanek - w każdym z tych wcieleń próbował odnaleźć siebie. |
| |
| Mathieu Kassovitz
Pokazał już, że umie wstrząsnąć kinem nie tylko we Francji - i nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. |
| |
| Alfred Hitchcock
"Zawsze staraj się, by publiczność cierpiała tak mocno jak to tylko możliwe." |
| |
| Robert Altman
"Filmy nie bywają chybione, to chybia publiczność". |
| |
| Russell Crowe
"Nie lubię robić niczego na pół gwizdka, czy to chlanie, pranie po pyskach, gra w rugby czy występowanie w filmie". |
| |
| Jan Svankmajer
Czeski czarodziej obdarzony mocą ożywiania przedmiotów martwych. |
| |
| Luchino Visconti
Mówiono o nim Czerwony Książę, wypominając kombinację komunistycznych sympatii i arystokratycznego pochodzenia. |
| |
| Keanu Reeves
Nie lubi reporterów, ani publicznych wypowiedzi. |
| |
| Jerzy Stuhr
"Ja bardzo lubię pana filmy, bo po nich nie trzeba sprzątać sali." |
| |
| Winona Ryder
Czy zagra w lepszym czy w gorszym filmie - nie ma to znaczenia, bo przecież Winona jest forever. |
| |
| Andie MacDowell
Nie można nie znać jej twarzy z okładek, reklam i plakatów... |
| |
| Jean Reno
Z oczami buldoga i czterodniowym zarostem to wręcz ikona francuskiego kina. |
| |
| Francois Truffaut
Rozprawił się z "kinem papy" i sam został ojcem francuskiej Nowej Fali. |
| |
| Yves Montand
Aktor i piosenkarz, Włoch i Francuz, troskliwy mąż i bawidamek... w jednym. |
| |
| Uma Thurman
"Wysoka, myszata blondynka z niebieskimi oczami. Tu i ówdzie chuda, tu i ówdzie gruba. Taka przeciętna dziewczyna." |
| |
| Steven Soderbergh
Głodny eksperymentów artysta o zacięciu awangardzisty, któremu najlepiej wychodzą komercyjne hollywoodzkie przeboje. |
| |
| John Cleese
Eksplozja nonsensownego humoru na granicy histerycznego załamania nerwowego. |
| |
| Mia Farrow
Marzyła o sławie i dużej rodzinie. Była nawet matką szatana! |
| |
| Dirk Bogarde
Dekadencko przystojny, zawsze nienagannie ubrany, o chłodnej urodzie powojennego amanta. |
| |
| Derek Jarman
Bezkompromisowy esteta, nieprawomyślny poeta, elegancki awangardzista i... świetny ogrodnik. |
| |
| Emmanuelle Beart
Jest raczej znaną na świecie aktorką francuską, niż międzynarodową gwiazdą. |
| |
| Jeanne Moreau
"...moja szklanka będzie zawsze do połowy pełna, nigdy do połowy pusta." |
| |
| Jane Fonda
Słodki kociak, polityczna aktywistka i matka chrzestna aerobiku - to tylko niektóre z wcieleń Lady Jane. |
| |
| Julie Christie
Najbardziej poetycka aktorka na świecie i uosobienie szalonych lat 60. |
| |
| Alain Resnais
Wizjoner i radykał zrobił z filmem to, co Marcel Proust z literaturą. |
| |
| Mike Leigh
Realista talmudyczny - pokazuje ludzi takimi, jakimi są. |
| |
| Carlos Saura
Zamin został reżyserem, na poważnie rozważał karierę tancerze flamenco. |
| |
| Carole Bouquet
Mroczny przedmiot pożądania Luisa Bunuela, a także dzielna dziewczyna Bonda. |
| |
| Liv Tyler
W świadomości męskiej połowy globu to ona funkcjonuje jako jedna z głównych bohaterek erotycznych marzeń i snów! |
| |
| Jean-Luc Godard
"Robić rewolucyjne filmy w stylu rewolucyjnym" - tak brzmiało jego motto po roku '68. |
| |
| Daniel Auteuil
Zagubiony, wrażliwy mężczyzna... który z łatwością wcielił się w markiza de Sade! |
| |
| Johnny Depp
Należy duchowo do epoki romantycznych buntowników - powinien żyć za czasów Lorda Byrona i Shelleya. |
| |
| Viggo Mortensen
Jest nie tylko Aragornem, charyzmatycznym królem z Władcy Pierścieni, ale także poetą, artystą wizualnym, wydawcą i muzykiem. |
| |
| Lech Majewski
Śląski wenecjanin, czyli prawdziwy człowiek Renesansu. |
| |
| Marcello Mastroianni
Kochał życie i potrafił nadać mu słodki smak. Tłumy rzymian żegnały go okrzykiem "Ciao Marcello!" |
| |
| Claudia Cardinale
Była najpiękniejszą Włoszką w Tunezji - została najseksowniejszą gwiazdą włoskiego kina. |
| |
|
|
