Jean Reno

ID

Kto: Jean Reno
Prawdziwe nazwisko: Juan Moreno Errere y Rimenes
Zawód: aktor
Data urodzenia: 30 lipca 1948
Miejsce urodzenia: Casablanca, Maroko
Wykształcenie: Wyższa Szkoła Wzornictwa Przemysłowego w Casablance, Akademia teatralna w Paryżu
Wzrost: 191 cm
Bliscy: żona Nathalie Dyszkiewicz (modelka), czwórka dzieci

Portret

Jean Reno - z oczami buldoga i czterodniowym zarostem - jest chyba najbardziej rozpoznawalną twarzą, wręcz ikoną, francuskiego kina. Ulubiony aktor Luca Bessona, Leon zwany Zawodowcem i Enzo, brawurowy nurek z Wielkiego błękitu... Jean Reno po prostu uosabia francuskie kino akcji.

Jean Reno przychodzi na świat jako Juan Moreno w Casablance, w rodzinie hiszpańskich emigrantów. Rodzice Jeana uciekli z Kadyksu przez opresjami reżimu generała Franco i schronili się w Maroku, będącym ówcześnie francuską kolonią. Reno wspomina swoje dzieciństwo w Maroku jako sielskie-anielskie, wkrótce do ich rodziny dołączyła młodsza siostra Marie-Therese. Wszystko kończy się, gdy Jean ma 11 lat i okazuje się, że cierpi na ostrą formę astmy. A jedynym lekarstwem jest długotrwały pobyt w sanatorium w górach. Niezbyt zamożna rodzina Jean sprzedaje wszystko, co ma i wysyła syna do Francji. Tam udaje im się zahaczyć go w ekskluzywnym kurorcie Montpellier. W trakcie całego pobytu w sanatorium Jean jako poważnie chory jest zwolniony z obowiązku szkolnego i spędza całe dnie przyklejony do starego, czarno-białego telewizora. Z całą pewnością można powiedzieć, że wtedy narodził się Jean Reno - aktor. Na swoje nieszczęście, po dwóch latach górskiej terapii chłopiec wraca do zdrowia i nikt nie mą wątpliwości: trzeba wracać do Casablanki, a małego obiboka posłać z powrotem do szkoły. Po powrocie do Casablanki rodzice Jeana przenoszą się do nowego apartamentu, w lepszej dzielnicy. Rodzinę toczy jednak robak rozkładu: histeryczna matka jest ciągle na skraju załamania nerwowego, a zawsze stanowczy ojciec zmienił się w autorytarnego despotę. Ojciec, oburzony dwuletnimi wagarami, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i zrobić z syna sprawnego rzemieślnika, skoro poległ już na polu edukacji. Niespecjalnie zachwycony całym pomysłem Jean zapisuje się do szkoły wzornictwa przemysłowego, gdzie kreśli w pocie czoła wykresy i tabelki, fantazjując przy okazji, że jest Marlonem Brando. Po cichu marzy o byciu aktorem, o srebrnym ekranie, wywiadach i błyszczących, kolorowych pismach. Nikomu nie przyznałby się jednak do takich pragnień (a szczególnie ojcu, który uznałby rojenia syna o aktorstwie i sławie za babskie dyrdymały), dlatego sumiennie uczy się i nawet udaje mu się, zdobyć dyplom. Matka Jeana jest przeszczęśliwa, jest to niestety ostatnia radość w jej życiu, bo wkrótce umiera na raka szpiku kostnego. Rodzina jeszcze ostatnim wysiłkiem zbiera pieniądze i wysyła ją do, znanego z cudownych uzdrowień, Montpellier - na darmo. Jean w wieku 17 lat zostaje półsierotą.

Dwa lata później, po wybuchu wojny sześciodniowej do Francji emigruje cała rodzina Reno. By dostać francuskie obywatelstwo, Jean Reno musi zaciągnąć się do armii. Zostaje przeniesiony do jednostki ds. rozrywki. Wojsko to czysta przyjemność - twierdzi od tej pory Reno.

Po odbębnieniu rocznej służby Jean Reno, jak każdy inny aspirujący aktor, przeprowadza się do Paryża. Szkoła teatralna, jak wspomina po latach, to niezbyt wiele nauki, dużo wolnego czasu i jeszcze więcej kobiet. Po skończeniu szkoły Jean Reno nie wypada z aktorskiego obiegu dzięki niewielkim rolom w teatrze, telewizyjnym serialom, reklamom i samozaparciu. Pierwszą rolę filmową dostaje dopiero po 10 latach, w 1979 roku Costa Gavras zatrudnia go w swoim filmie Blask kobiecości. To pierwszy krok, drugim jest poznanie w 1981 Luca Bessona, który z mało znanego aktora robi gwiazdę. Projekt Bessona nazywa się Ostatnia walka, składa się z 20-stronicowego scenariusza i zapasu czarno-białej taśmy filmowej. Reno godzi się na gażę w wysokości 100 dolarów i produkcja rusza z kopyta. Ku zdumieniu wszystkich film nie tylko zdobywa Cezara za najlepszy debiut, ale przynosi Bessonowi wianuszek nagród na rozmaitych festiwalach filmowych. Po sukcesie Ostatniej walki Besson nie ukrywa, że film wypalił przede wszystkim dzięki osobie Jeana Reno.

W 1985 roku Besson ponownie inwestuje w Reno, powierzając mu drugoplanową rolę w filmie Metro. Jednak dopiero Wielki błękit z 1988 i pierwsza wielka rola Jeana Reno jako brawurowego nurka Enzo Molineri przynosi mu rozgłos i wymarzoną sławę. Setki wywiadów, kolejki do kas, skrzynki uginające się listów sprawiają, że Jean Reno nie wytrzymuje ciśnienia i... odjeżdża. Porzuca żonę, dwójkę dzieci, baluje i sypia z kim popadnie. "Był to powolny upadek. Można powiedzieć, że od nadmiaru traci się smak. Za dużo jedzenia, za dużo alkoholu, za dużo podróży, za dużo sławy, za dużo wszystkiego na raz" - komentuje po latach Reno.

Po Wielkim błękicie przychodzą kolejne hiciory Bessona, gdzie Reno gra pierwsze skrzypce: Nikita w 1991 roku i Leon Zawodowiec w 1993 roku - film, który wynosi Jeana Reno na szczyty sławy i otwiera przed francuskim aktorem hollywoodzkie bramy. Potem jest Francuski pocałunek i niewielka rola tajnego agenta u boku Toma Cruise'a w Mission Impossible w 1996 roku. Obok amerykańskich hitów, w których Reno bierze nad wyraz chętnie udział, jak choćby w okrzykniętej najgorszym filmem roku Godzillii, aktor cały czas występuje u Luca Bessona, jak również we francuskiej produkcji mniejszego kalibru (Wasabi: Hubert Zawodowiec, Przyjaciel gangstera czy hmm, Aniołowie apokalipsy). Natomiast za występ w remake'u Różowej Pantery powinien spalić się ze wstydu, choć, trzeba mu oddać sprawiedliwość, że jego rola to jedyna rzecz godną polecenia w tym filmie.

Obecnie Jean Reno mieszka na południu Francji, z żoną Nathalie Dyszkiewicz i dwójką dzieci.

Ewa Szabłowska

Najsłynniejsze cytaty:

"Sukces za młodu jest ścieżką prosto do piekła wódy i narkotyków." - po sukcesie kasowym Wielkiego błękitu

"Z Lukiem Bessonem jesteśmy jak bracia. Rozumiemy się bez słów i w nasze ścieżki życiowe są ściśle splątane. Ciągle się wzajemnie konsultujemy, co oczywiście nie oznacza, że stosujemy się do udzielanych sobie wzajemnie rad."

Wybrana filmografia:

2006 Różowa Pantera
2006 Da Vinci Code
2005 Tygrys i śnieg
2005 Imperium wilków
2004 Grunt to rodzinka
2004 Aniołowie Apokalipsy
2003 Przyjaciel gangstera
2002 Mężczyzna moich marzeń
2001 Wasabi - Hubert zawodowiec
2001 Goście w Ameryce
2000 Purpurowe rzeki
1998 Godzilla
1998 Goście, Goście II - korytarz czasu
1998 Ronin
1997 Jak kochają czarownice
1997 Grób Roseanny
1996 Robienie filmów to dla mnie życie
1996 Mission: Impossible
1995 Francuski pocałunek
1995 Po tamtej stronie chmur
1994 Leon zawodowiec
1993 Goście, goście
1992 Szkarłatny pilot
1990 Człowiek w złotej masce
1990 Nikita
1988 Wielki błękit
1985 Metro
1984 Nasza historia
1983 Ostatnia walka
1982 Nieznajoma z Sans - Souci
1980 Voulez-vous un bébé Nobel?
1979 Blask kobiecości

Najlepsze strony

http://worldofjeanreno.tripod.com/

Galeria Foto